|
Bij
deze wil ik ook erg graag mijn virtuele handtekening zetten. Ik heb zelf
ook een whiplash en merk dat ik het zelfs moeilijk vind om dat kenbaar
te maken naar anderen toe, omdat er nog zo'n taboe op ligt (en dat na
bijna 2 jaar). De dierbaren om je heen proberen je zo veel mogelijk te
steunen, maar je kan niet van ze verwachten dat ze je 100% begrijpen.
Als je zelf al moeite hebt om ermee om te gaan, hoe moeten de mensen om
je heen dat dan doen. Acceptatie, dat is heel belangrijk, maar moeilijk.
Accepteren dat je nooit meer helemaal de oude wordt. Nooit meer zal kunnen
sporten zoals je gewend was, niet meer het geduld hebt voor bepaalde dingen,
alles afwegen........ Als ik vandaag dit doe kan ik morgen dat niet, etc!
Het is niet alleen lichamelijk erg vermoeiend, maar ook zeker geestelijk.
Daar aan blijven werken zal ik zeker doen en ik heb ook eindelijk toe
durven geven om daarbij hulp te vragen, zowel aan vrienden als mijn buren.
Ik moet erin blijven geloven dat als ik maar niet mijn grenzen overschrijdt
het op een gegeven moment wel "goed" komt. Als nu ook
de instanties nog meewerken !!!!!!!!!!!!!!
|